'

Nirva!

Merhaba Nirva,

Yeni oldu denkleşeli seninle, aynı şerden geliyoruz. Ben biraz hızlı gitmiş olmalıyım ki, az ilerinde tükendim.

Sana vazgeçmen gerekenlerden yazıyorum.

Tutulup kaldığın, soluna, soluğuna yaslanmasına müsaade ettiklerinden sıyrılman gerek ki anlaşabilelim.

Hayır, diyen dilini duyar gibiyim.

Otur şöyle, 

Haykırışlarım boğazımda ki düğümden kurtulup erişince kulağına, bu kadar toz pembe olmadığını anlayacaksın.

Yanacaksın, bak haykırıyorum sana tutulma yüreğinde büyütüp gözünü kör eden kahrolası sevdaya, yanacaksın! Şu üç günlük dünya dedikleri kin kusan yerde, yerle bir olacaksın. O güvendiğin dağ, hafif bir yağmurdan sonra başka gökkuşağına yamaçlanacak, müsaade edecek sızan aralıktan o nehrin seni kendine katıp götürmesine. 

Nehir kirli, bulanık, dibini de sonunu da göremeyeceksin.

Hiç beklediğin gibi ilerlemeyecek işler, önce rayından sonra yolundan çıkacak o tren, ilerliyorum sanacaksın devrilene dek. 

Devrilme, hatta o tren o raydan hiç bir vakit çıkmasın diye uyarmaya geldim.

Korkma, sakın, ayaklanamayacağım diye, demeyeceğim.

Bak en başından uyarıyorum seni, düşeceksin, sürükleneceksin yara bere benim olduğum yere, sözüme geleceksin.

Üzülme, haddinden fazla sevip, haşa taparcasına bağlanmak senin suçun değil, demeyeceğim.

Kendin ettin, yedi kat dibinede gireceksin.

Şimdilik nasıl ayağa kalkacağını inan bende bilmiyorum, ama öğrendiğimde ilk sana geleceğim.

Selametle!