Eflatun

Suretine yenik düştüğün, yarı baygın gecelerin şafağa çaldığı vakitlerin en afilli hatunu, Nirva!

Saptığın çıkmaz sokakta, yolun açık olsunlarla uğurlanıyorsun.

Kime niyet kime kısmet dediklerine, her daim niyetli lakin hiç bir vakit kısmetli değilsin.

Nasip değilmişten öteye varmayan kelamların, her şey olacağına varır diye çınlayan vaatlerin, bitsede gitsek bir halin var.

Yüreğine rengini bir türlü tutturamadığın yamalar iliştiriyorsun. 

Koşarak vardığın huduttan kaçarak dönüyor, yüreğinde eflatunu yokluyorsun.

Ecele faydası olmayan korkuların, ölüme de yardımı olmuyor, bunu artık en iyi sen biliyorsun.

Düzene aykırı, adem oğluna öfkeli, havva kızına uzaksın.

Belli ki o sebepten anlatamıyor, bir hayli bildiğine de susuyorsun.

Şu bir daha yıkılası hengameden çıkıp,

Varsın Eflatunlu bir masa daha kurulmasınlara varıyor dilin, sonra tövbe haşalar indiriyorsun gökten.

Ürkeksin, Nirva

Etme, 

Sukunetin erdemliğine henüz denk gelememiş olsanda, elbet o şeftali bahçesine tekrar gideceksin.

Dile gelen ağaçlar sizi, sana anlatacaklar,

Bu defa eflatun değilde yokluğu, yokladığı vakit yüreğini, diline ne pıranga ne mühür sahip çıkamayacak.

Salma bedenine tekrardan o zehri, bak kalbin elden gidiyor, ulaşma, yetişme yamacıma.

Burası soğuk, karanlık, korkuyorum Nirva!

Bir başına çekilmiyor şu üç günlük dedikleri alemin kahrı.

Görmezlikten gelip, hiçliğe gittiğin şu yokuşlu yolun kârı neresindeyse gör ve dön.

Senin yolunda, yılında ayrı artık!

Selametle...

Buradayım Nirva!

Bıkıp usandığın kabuslardan sebeple gözünü yummaya korkar oldun şu sıra Nirva.
Baharın bahçenin, çiçeğin böceğin daha dalına ulaşmadığı Cuma sabahı.
Özledin değil mi?
Unutmaktan korktuğun sesi canını nasıl da yakıyor bu sabah. Güvendiğin dağ çığ oldu iniyor üzerine.
Çığlıkların sessiz, göz pınarların kurudu.
Yüzünün her zerresini ezbere bildiğin,  sakalına kadar aşık olduğun adamın izini kaybetmiş gibisin.
Çıkar yolun çok, tanıdık hiç bir yol yok.
Bu defa bambaşka bir limana yanaştı, dişini tırnağına katıp ellerini parçalarcasına yaptığın kayık.

Bu limanda sana yer yok! Dedi elalem.
Kapadın kulağını, duymadın kimseyi, en çok istediği de bu değil miydi zaten ?
Kime ne! Derdi hep.
En çok da sanane'ydi göremedin.

Gittiğin yere geldiğin yerden  kara bulutlarınıda götürdüğünden doğmadı sandın güneş.
Kalkabilir misin bu enkazın altından bilmiyorum, bir başka yüreğe kendini anlatmayada pek mecalin var gibi durmuyor.
Hoş şu sıra böylesine büyük işlerede kalkışma. Zaten paramparça bir yüreğin, tutmayan dizlerin, kurusa da içine içine akan gözyaşların var.

Sıyrıl, 

Bırak yolun neresinde pes etmek istiyorsa orada kalsın. Zaten yükün yüreğin yeterince ağır, yolunu kaybettin, tükendin, yoruldun...
Sesin soluğun kursaktan öteye geçmiyor.

Bilirim başkasının dağıttığını toplamayı sevmezsin ama en azından bu defa toparla kendini.

Bahar günlerine, Selametle!


Damien Rice - Cheers darlin'

Ah Nirva!

                           

Küllerini savuran rüzgara kızma.

Her gün başka güle konan bülbülden aşık olur mu?

Giden mi özler kalan mı? Değil. Gidenin özlemeye hakkı yoktur.

Gözlerin doldu taşacak, kabuk bağlayan yaranı kanatmaya çalışırlar, seni iyi olduğuna inandırırlar Nirva.

Kanma.

Dünlerde kalmış kalakalmışlıklarını at köşedeki zifiri kutuya. 

Her zerresini ezbere bildiğin, her yolda gözün kapalı yanında olacağın, başını yasladığın o omuz ne kadar da yabancı şu sıra.
Yüreği burkulmuş kadınlar, keşke diye haykıran adamlar tanıdın Nirva.
Bu ne ilkti, ne de son olacaktı. Önceleri gözünü korkutan silleler alıyor hamlığını farkındasın değil mi?
Kendi kendini hapsettiğin bu uçsuz bucaksız okyanusdan yine kendi kendini azat edeceksin, sana senden başka fayda yok.
Ayarsız sevişlerin, tutarsız kahkahaların, dünlerde tanıdığın bugünlere çıkamayanları da bırak köşedeki zifiri kutuya.
Aç yeni bir defter, al eline eflatun bir mürekkep...
Baştan yaz seni peşinden sürükleyen hayatı, bu defa sen hayatın  peşinden değil o senin peşinden koşsun.
Şimdi ayaklanma vakti, kalk o masadan en  evvel kendinle helalleş.


Güzel günlere, Selametle!