'

Buradayım Nirva!

Bıkıp usandığın kabuslardan sebeple gözünü yummaya korkar oldun şu sıra Nirva.
Baharın bahçenin, çiçeğin böceğin daha dalına ulaşmadığı Cuma sabahı.
Özledin değil mi?
Unutmaktan korktuğun sesi canını nasıl da yakıyor bu sabah. Güvendiğin dağ çığ oldu iniyor üzerine.
Çığlıkların sessiz, göz pınarların kurudu.
Yüzünün her zerresini ezbere bildiğin,  sakalına kadar aşık olduğun adamın izini kaybetmiş gibisin.
Çıkar yolun çok, tanıdık hiç bir yol yok.
Bu defa bambaşka bir limana yanaştı, dişini tırnağına katıp ellerini parçalarcasına yaptığın kayık.

Bu limanda sana yer yok! Dedi elalem.
Kapadın kulağını, duymadın kimseyi, en çok istediği de bu değil miydi zaten ?
Kime ne! Derdi hep.
En çok da sanane'ydi göremedin.

Gittiğin yere geldiğin yerden  kara bulutlarınıda götürdüğünden doğmadı sandın güneş.
Kalkabilir misin bu enkazın altından bilmiyorum, bir başka yüreğe kendini anlatmayada pek mecalin var gibi durmuyor.
Hoş şu sıra böylesine büyük işlerede kalkışma. Zaten paramparça bir yüreğin, tutmayan dizlerin, kurusa da içine içine akan gözyaşların var.

Sıyrıl, 

Bırak yolun neresinde pes etmek istiyorsa orada kalsın. Zaten yükün yüreğin yeterince ağır, yolunu kaybettin, tükendin, yoruldun...
Sesin soluğun kursaktan öteye geçmiyor.

Bilirim başkasının dağıttığını toplamayı sevmezsin ama en azından bu defa toparla kendini.

Bahar günlerine, Selametle!


Damien Rice - Cheers darlin'