'

Ah Nirva!

                           

Küllerini savuran rüzgara kızma.

Her gün başka güle konan bülbülden aşık olur mu?

Giden mi özler kalan mı? Değil. Gidenin özlemeye hakkı yoktur.

Gözlerin doldu taşacak, kabuk bağlayan yaranı kanatmaya çalışırlar, seni iyi olduğuna inandırırlar Nirva.

Kanma.

Dünlerde kalmış kalakalmışlıklarını at köşedeki zifiri kutuya. 

Her zerresini ezbere bildiğin, her yolda gözün kapalı yanında olacağın, başını yasladığın o omuz ne kadar da yabancı şu sıra.
Yüreği burkulmuş kadınlar, keşke diye haykıran adamlar tanıdın Nirva.
Bu ne ilkti, ne de son olacaktı. Önceleri gözünü korkutan silleler alıyor hamlığını farkındasın değil mi?
Kendi kendini hapsettiğin bu uçsuz bucaksız okyanusdan yine kendi kendini azat edeceksin, sana senden başka fayda yok.
Ayarsız sevişlerin, tutarsız kahkahaların, dünlerde tanıdığın bugünlere çıkamayanları da bırak köşedeki zifiri kutuya.
Aç yeni bir defter, al eline eflatun bir mürekkep...
Baştan yaz seni peşinden sürükleyen hayatı, bu defa sen hayatın  peşinden değil o senin peşinden koşsun.
Şimdi ayaklanma vakti, kalk o masadan en  evvel kendinle helalleş.


Güzel günlere, Selametle!