'

Bu ilki,

Kimsenin huzur’evi yolu değilim artık, kendimde bir başıma sokakta kaldım zaten.

Tüm kapıların yüzüme kapandığı bu fırtınalı mevsimde sağanağında kaldım yeşilinin bir başıma.

Söz geçiremediğim hayallerim, 
prangalar vursam da susmayan dilim..

En çok sözümü geçiremediğim, olmayacağa meylim, tutunduğum dalım, güvendiğim dağım.

Tutamadım sözümü..

İstemeye istemeye vurdum mührü, dilemesem de ördüm duvarlarımı daha da göğe.

Ki bu defa yetmesindi boyum,  yüküm ulaşsın sana belki o zaman ne hudut tanır ruhun nede hendek.

Sen gelirsin yamacıma bu defa ben sırtlanırım seni, alırım tüm yüklerini, gücümün yetmediği yerde koyarım bir parça yürek, iliştiririm ılgın köklüsü yüreğine can suyu niyetine.

Sen yeşerdin mi ötesi ferah, 
öte yol aydınlık,
tüm güzellikler bizim bütün umutlarla birlikte, 
ben hala bıraktığın yerde bıraktığın halde, 

gel!

çekinme!