'

 Fırtına ortasında ılgın ağacı varsaymıştım seni, 

Vuran tüm dalgaları umursamazlığın, koca rüzgarda kımıldamayan yaprağın 

ve doğası ötelere yayılmak olan lakin taşlarla örülmüş dilediği yere varamayan kökün.

Beynimi kemiren suallerim, bile dileye susuşun, çıkmaz yolum, yokuşun.

Sanırım hayatım boyunca denk 

geldiğim en sevimli çelişki bu!

İzlemesi zevkliydi pembe dallarını, hışırtılarını dinlemek keyifliydi zannımca.

Göz alıcı rengin, saçtığın huzur, savurduğun neşen.

Dibine soluklanana verdiğin serinliktendir belkide seveninin bolluğu.

Dilimin varmaya korktuğu bolca güzelliği barındırman ürküttü beni biliyorum.

Varsın olsun, nasılsa;

 Sen güzel ve çirkin bir adamsın!